Nog dezelfde avond vertrok zijn vliegtuig vanuit Rusland naar Schiphol. Daar werd hij opgewacht door Henk. Dat was een van zijn vroegere collega’s en nu een van zijn 2 compagnons. Het hart van hun organisatie was gevestigd in de loods in Rusland, maar Henk regelde alle zaken in Nederland, die schuil gingen onder het dak van de supermarkt. De hoofdtaak van Henk was het onderhouden van de contacten in Nederland en zorg dragen voor het op tijd en goed aankomen van de leveringen.

Eenmaal op Schiphol aangekomen stapte ze in de auto van Henk. Hij had een zwarte Opel Astra. Eigenlijk wilde hij een BMW, maar dat mocht niet van Harry. Een bedrijfsleider van een supermarkt met een BMW zou te veel opvallen. Henk bracht hem naar zijn hotel en daar bespraken zij het probleem uitgebeid. “Het is spijtig maar, er zit niets anders op,” concludeerde Harry. “Ze heeft te veel gezien”. Henk zuchtte. Hij had nog nooit een moord op zijn geweten. “Ik wil haar eigenlijk eerst wel eens zien,” vervolgde Harry. Henk slaakte een zucht van verlichting. Gelukkig kon hij het onheil nog even uitstellen.

Ongeveer een uur nadat ze bij het hotel waren aangekomen, vertrok Henk weer. Harry ging meteen slapen. Hij was moe van de vlucht. Henk stapte in zijn auto en reed direct naar het pakhuis waar Anja opgesloten zat. Ze was inmiddels in slaap gevallen op een matrasje die ze van een van de bewaker had gekregen. Ze zagen er wel uit als bouwvakkers, maar gedroegen zich netjes tegenover haar. Ze kon zich niet voorstellen dat deze mannen haar iets aan zouden doen. Dat gaf haar een beetje rust en nadat ze was gaan liggen viel ze vrij snel in slaap.

De volgende ochtend vroeg stapte er in een ander deel van Nederland een jonge jongen in zijn auto. Hij zou die dag op bezoek gaan bij zijn vriendin. Het was ongeveer een uur en vijftien minuten rijden. Onderweg beluisterde hij een paar CD’s die hij de dag ervoor had gekocht. Hij wist niet wat hij hoorde toen haar ouders vertelde dat ze niet was thuisgekomen uit haar werk en dat ze aangifte hadden gedaan. Het schrok en maakte zich terecht zorgen. Hij wilde haar gaan zoeken, maar hij wist niet waar te beginnen. Meteen de volgende ochtend reed hij naar de supermarkt waar zij werkte om daar met de bedrijfsleider te praten. Die vertelde dat ze niet geweest was, maar dat ze met genoeg mensen waren en daarom had hij maar niet naar haar huis gebeld. Van haar collega’s echter begreep hij dat ze wel degelijk geweest was, maar dat ze vlak na de lunch ineens weg was. “Ze voelde zich niet zo lekker,” had Henk gezegd. Hij voelde dat hier iets niet in de haak was en ging terug naar de bedrijfsleider.

wordt vervolgd…

Ze werd vastgegrepen. Van schrik liet ze de doos uit haar handen vallen. Een hand klemde om haar mond zodat ze niet om hulp kon roepen. “Rustig” riep een stem. Ze herkende de stem, hij was van haar chef. Een tweede man pakte haar benen vast en samen droegen ze haar naar een bestelbus die achter de supermarkt stond. Achter de supermarkt was een klein steegje en daar stond altijd een witte bestelbus. In die steeg liep bijna niemand omdat er maar een deur op uit kwam en dat was die van de bevoorrading voor de supermarkt. Niemand kon hen dus zien. In de bestelbus werden haar armen en benen vastgebonden en kreeg zij een stuk tape om haar mond. Ze herkende de tweede man ook. Het was Rob van de zuivelafdeling. Ze had dit altijd al een slijmbal gevonden, maar dat hij zo ver zou gaan voor de baas verbaasde zelfs zij zichzelf over. De deuren werden dichtgegooid. Met z’n tweeën liepen ze naar het kantoor van Henk. Hij was al drie jaar bedrijfsleider van deze supermarkt. “Wat doen we met die Anja?” vroeg Rob. “Ze heeft te veel gezien,” zei de bedrijfslijder. “We moeten van haar af zien te komen!” Hij pakte een papiertje van zijn notitieblok en schreef daar een adres op van een loods ergens in het oosten van Nederland. “Breng haar hier maar naar toe,” zei hij. Gehoorzaam pakte Rob het briefje aan, pakte de autosleutels uit de la en vertrok.

Ze voelde dat de auto starte en begon te rijden. Terwijl de twee op kantoor zaten, wat nog niet eens 2 minuten had geduurd, had zei geprobeerd zichzelf los te maken. Dit was niet gelukt. Ze zat te goed vast. De ramen van de bestelbus waren van twee kanten geblindeerd. Ze kon dus niet zien waar ze heen ging. Na een rit van anderhalf uur stopte de auto. Voor haar gevoel was ze wel vier uur onderweg geweest. De deur werd open gezwaaid en twee grote stevige mannen pakte haar vast. Het zouden zo bouwvakkers kunnen zijn. Ze namen haar mee de loods in en smeten haar een in klein hokje van ongeveer twee bij drie meter. De deur zwaaide achter haar dicht en ze hoorde dat deze op slot werd gedaan. Het was een grote stevige metalen deur. Het enige licht dat ze had was van een loshangende gloeilamp aan het plafond. Ever schreeuwde ze nog om hulp, maar al snel stopte ze daar mee. Ze had wel door dat door die dikke deur en muren toch niemand haar zou horen. Ze ging in een hoekje op haar knieën zitten. Opeens drong het tot haar door. Ze was ontvoerd. Dikke tranen rolde over haar wangen. Wat gingen ze met haar doen? Zou ooit iemand haar vinden? En het ergste van alles, zou ze ooit haar vriendje nog zien? Ze was doodsbang.

Terwijl Rob vertrokken was richting de loods, pakte Henk zijn telefoon. “We hebben een probleem,” zei hij. “Een van mijn mensen heeft de lading ontdekt.” Hij telefoneerde naar een mobiel nummer. Deze telefoon bevond zich samen met de eigenaar in een loods in Rusland. “”Rustig maar, ik kom naar je toe. Ik pak de eerste de beste vlucht naar Nederland,” zei de stem aan de andere kant. “Als jij mijn hotel maar regelt.”. Hij hing op en belde met het duurste hotel van de regio om een kamer te boeken.

wordt vervolgd…

Terwijl zij naar haar werk liep, reed in een klein dorpje in het zuiden van Rusland een dure sportwagen. Dit was bijzonder omdat dit een arm dorp was. Weinig mensen hadden een auto en als ze al een auto hadden was deze minstens twintig jaar oud. In de sportwagen zat een man. Oorspronkelijk kwam deze uit Nederland, maar hij woonde al zo lang in Rusland dat hij ook de Russische nationaliteit had gekregen. De man was handelaar. Hij handelde in levensmiddelen en had daarmee in Rusland veel geld weten te verdienen. Hij was onderweg naar een afgelegen loods aan de rand van het dorpje. De grond waar de loods zich op bevond had hij twee jaar geleden gekocht en had daar de loods op laten bouwen. In de loods werden grote hoeveelheden suiker opgeslagen en verpakt voor distributie over heel Rusland. Althans, dat is wat de Russische overheid dacht. In werkelijkheid gebeurden er hele andere dingen…

Hij kwam aan rijden en een roldeur opende voor hem. Hij reed zijn auto naar binnen, waarna de deur weer dicht ging. Een andere man kwam aanlopen en begroette hem. Ook deze man was handelaar en oorspronkelijk Nederlander, maar ook hij had inmiddels de Russische nationaliteit. De twee begroetten elkaar en liepen een trap op naar een klein kantoortje. Dit was de werkplek van de tweede man. “Is mijn bestelling al binnen?” vroeg de eerste. “Nee Harrie” antwoordde de tweede. De eigenaar van de sportauto heette eigenlijk helemaal geen Harrie, maar ze hadden simpele Nederlandse namen voor elkaar bedacht. Hij was Rolf. Als ze met zijn tweeën waren, spraken ze altijd Nederlands. Dit omdat ze allebei nog steeds moeite hadden met de Russische uitspraak, en omdat de medewerkers in de loods hen dan niet konden verstaan. Dit waren allemaal arme boeren die niet konden leven van de opbrengsten uit hun boerderij en toen maar in de loods zijn gaan werken. Er werkten ongeveer 7 man bij die loods die allemaal afwisselende diensten draaiden.

De mobiele telefoon van Harry ging af. Hij zei nooit z’n naam, maar nam op met “Ja?” Rustig luisterde hij naar wat er aan de andere kant gezegd werd. Het was een telefoontje uit een supermarkt in Nederland. Na het verhaal te hebben aangehoord zei hij: “Rustig maar, ik kom naar je toe. Ik pak de eerste de beste vlucht naar Nederland. Als jij mijn hotel maar regelt.” Hij stapte in zijn auto en scheurde weg. Enkele uren later zat hij in het vliegtuig richting Nederland. Hij had geen flauw benul van wat hem stond te wachten, maar dat het ernstig was, begreep hij wel.

wordt vervolgd…

Het was zaterdag, tien voor half tien. Ze trok haar jas aan om zoals iedere zaterdag naar haar werk te gaan. Het was ongeveer twee minuten lopen vanaf haar huis naar haar werk, maar ze had een hekel aan te laat komen. Ze ging de winkel binnen en liep zoals altijd rechtstreeks naar de kantine om daar haar jas op te hangen.
Het was nog niet druk in de winkel en daarom besloot ze maar iets anders te gaan doen dan achter de kassa zitten. Regelmatig kwam het voor dat de zuivel producten niet goed werden bijgehouden en dat er pakken in het vak stonden waarvan de datum verlopen was. Ze besloot dit eerst maar eens te controleren.
Zo werkte zij ijverig en door tot een uur of één. Toen had ze pauze.

Brood had ze van thuis mee genomen en in de winkel kocht ze dan beleg. Terwijl ze langs de lege flessen inname liep op weg neer de kantine, viel het haar op dat de jongen die de flessen in nam zich zenuwachtig gedroeg. Alsof hij op het punt stond de uitslag van zijn examen te krijgen. “Het zal wel”, dacht ze.

Ook na haar lunch ging ze verder in de winkel. Oorspronkelijk was ze aangenomen voor achter de kassa, maar daar was nog steeds niets te doen. Een oud vrouwtje sprak haar aan. “Kunt u mij vertellen of er nog suiker is?” vroeg ze, “hier in het vak staat niets meer”. Ze zei dat ze even in het magazijn zou kijken en dat deed ze. Ze liep het magazijn in en daar achter in een hoek naast de koffie en de yoghurt stond een pallet met suiker. Tenminste dat stond erop. “Verdomme, waarom ligt dat nog niet in de winkel?!” dacht ze. Ze pakte een mes van het bureau dat in het magazijn stond en sneed de folie los dat om de pallet zat. Ze pakte de bovenste doos eraf en sneed deze open. Van schrik liet ze het mes uit haar handen vallen. Haar gezicht trok wit weg van wat ze in de doos zag zitten. Dit had ze nog nooit meegemaakt.

wordt vervolgd…

Het was 10:19. Hij liep op het station. Zij zat in de trein. De trein die 10 minuten te laat binnenkwam. Vandaag zouden ze elkaar weer zien. Dit was inmiddels routine geworden. Zij kende het station van zijn woonplaats inmiddels van begin tot eind en hij kon foutloos naar haar huis toe rijden. Onderweg naar zijn huis bespraken ze de logs die hij schreef. Hij besloot “Behind the scene” na 5 afleveringen af te sluiten en met iets anders te beginnen. Zij gaf hem gelijk. Hij vond het niet meer origineel en begon druk na te denken over een alternatief. Hij kon zo snel niets bedenken.

Die avond, toen zij weer thuis was, zat hij de laatste zinnen van dit log te typen. Hij riep zijn lezers op om met suggesties te komen. Deze zijn welkom via de e-mail typte hij.
Dan de echte afsluiting……
Hij besloot heel cliché maar toch toepasselijk af te sluiten met…
En ze leefden nog lang en gelukkig!

lees ook:
Behind the scene
Behind the scene 2
Behind the scene 3
Behind the scene 4

De wekker ging. Een arm werd omhoog gehesen en met een klap kwam zijn hand neer op het knopje van zijn wekker. Hij draaide zich om. 8:00 was het. Langzaam kwam hij overeind. Liep naar de badkamer en begon zich langzaam, maar zorgvuldig te scheren. Vervolgens stapte hij onder de douche en kleedde zich aan. Vandaag ging hij naar haar toe. Na een vluchtig ontbijt stapte hij in de auto en reed weg.

Het was niet druk op de weg. Alleen viel het hem wel op dat er veel caravans reden met Duits kenteken. “Hebben die nu al weer vakantie?” Dacht hij. Volgens de routebeschrijving was het een ruim uur naar haar huis. “No fucking way”, dacht hij, want hij wist uit ervaring dat hij er minimaal een uur en 15 minuten over zou doen. Hij was geen wildebras; hij reed nooit harder dan de maximum toegestane snelheid. Op de borden verscheen de afslag die hij hebben moest. “Even denken hoe zat het ook alweer”, dacht hij. “Bij de verkeerslichten rechtdoor en dan doorrijden tot na het pompstation. Na het pompstation het ventweggetje op en daar was het”.

Zij hing uit het raam om op hem te wachten. Hij begroette haar en haar ouders. Van zijn moeder had hij een zakje hondenkoekjes mee gekregen voor Max, haar hondje. Na even te hebben gepraat en hij van haar een kop koffie en een stuk gevulde speculaas had gekregen, gingen ze de hond uitlaten. Een groot rondje, want zij wilde hem haar dorp laten zien. Na een lange wandeling waren ze terug in haar huis. Zij aten ‘s middags warm op zondag en hij at mee.

De rest van de dag werd gevuld met veel op haar kamer zitten, veel praten, nog een maaltijd en nog een wandeling. Ook kwam Henk Westbroek toevallig nog ter sprake…
Afgesproken was dat hij om 23:30 naar huis zou gaan. Dit liep iets uit. Hij wilde niet weg en zij wilde niet dat hij weg ging. Met veel moeite namen ze dan toch uiteindelijk afscheid. Het was toen 0:30. De terugweg ging als een trein. Hij was snel thuis en om 2:00 lag hij in zijn bed. Hij beschouwde de dag als 3e mooiste dag van zijn leven. Met een glimlach op zijn gezicht viel hij tevreden in slaap.

lees ook:
Behind the scene
Behind the scene 2
Behind the scene 3

*Bliep*bliep* Wederom een nieuw bericht ontvangen. “Goedemorgen, lekker geslapen. Ik zit nu in de trein en ben dus zo rond 11:21 bij jou. Kus!” Dit was voor hem het teken om zich langzaam klaar te maken voor haar komst. Douchen, scheren en eten. Het was ongeveer 20 minuten lopen vanaf zijn huis naar het station, maar voor de zekerheid rekent hij een half uur want hij heeft een hekel aan te laat komen. 10:50 Gaf de klok aan. Hij trok zijn jas aan, sloot de deur achter zich dicht en draaide deze op slot.

Eenmaal op het station aangekomen, keek hij op zijn telefoon. Hij was natuurlijk 10 minuten te vroeg maar dat gaf niet. Hij stond onderaan de trap die uitkwam op het perron waar de trein aankomt waar zij in zit. De trein arriveert en een grote kudde mensen stormt de trap af. Maar, zij liep er niet tussen. Toen er niemand meer de trap af kwam, besloot hij het perron op te lopen en haar te bellen. “Ik ben bij een andere trap naar beneden gekomen” zei zij. “Ik sta nu bij de fietsen.” Hij zei dat ze kon blijven waar ze was en dat hij wel naar haar toe zou komen. Hij liep over het perron naar de andere trap. Liep de trap af en daar stond ze.

Ze gingen op een terrasje zitten en bestelde een kop koffie. Zij liet foto’s zien van haar hondje. Hij was ontzettend benieuwd naar het beestje en zou hem die avond te zien krijgen. Maar eerst haar zijn hond laten zien. Ze liepen samen naar zijn huis. Na een snelle rondleiding en een korte kennismaking met zijn hond, vetrokken ze richting het park om met zijn hond te wandelen. Het beestje was door het dolle heen. Na ongeveer anderhalf uur te zijn weggeweest, waren ze weer terug in zijn huis. Zijn ouders en zijn zus waren weg en konden elk moment bellen dat ze op de terugweg waren. In tussen praten en knuffelden zij wat op zijn kamer. Toen het grote moment. Het moeilijkste deel in iedere relatie. De schoonouders ontmoeten. Ze kwamen binnen en hij neemt haar mee naar beneden. Na iedereen een hand te hebben gegeven en zij zicht netjes aan zijn familie voor heeft gesteld trokken zij zich terug op zijn kamer. Een kus was onvermijdelijk.

Toen het avondmaal. Ze aten zijn lievelings groente namelijk sperzie boontjes. Dit in combinatie met kip en patat. Vrij snel na het eten vetrokken zij richting haar huis. Normaal gesproken een rit van een uur en 10 minuten. Maar tot ergernis van beide stond er op de weg tussen Amsterdam en Utrecht een file van 4km. Even na tienen kwamen zij aan bij haar huis. Dit maal was de beurt aan hem om zichzelf voor te stellen aan haar ouders. Ook deze ontmoeting verliep bijzonder gemakkelijk. Van zijn moeder kregen zij een speeltje mee omdat zijn hond er schijnzwanger van werd. Haar hondje was door het dolle heen wan het speeltje en weigerde het ook los te laten. Zelfs toen ze met zijn tweeën de hond wilde gaan uitlaten weigerde hij om zijn speeltje los te laten.

Na een rondje van 15 minuten en nog even op haar kamer te hebben gezeten, was het dan toch echt tijd voor het onvermijdelijke afscheid. Dit afscheid duurde ongeveer een uur. Hij reed weer terug naar huis waar hij om 10 over 1 ‘s nachts aankwam. Toen hij binnen was pakte hij als eerste zijn telefoon om haar te sms-en dat hij veilig thuis was. Dit had zij hem gevraagd en dus deed hij het ook. Hij poetsen zijn tanden en dook na een leuke dag zijn bed in. Hij dacht aan haar en met een glimlach op zijn gezicht en een goed gevoel van binnen viel hij in slaap.

lees ook:
Behind the scene
Behind the scene 2

*bliep*bliep* U heeft een nieuw bericht ontvangen. Hij haalt z’n telefoon van de toets blokkering en leest de sms zorgvuldig. “Ik rij nu langs Utrecht” zegt de sms. Hij beantwoordt en trekt zijn colbert jasje aan. Gaat naar buiten, sluit de deur achter zich en loop richting het station. Natuurlijk is hij veel te vroeg op het station en moet daarom nog zeker 15 min wachten tot de trein aankomt.

En dan is het zo ver. De trein komt het station binnen rijden. En daar komt ze de trap van het perron af. Precies zoals op de foto’s die ze van te voren op MSN hadden uitgewisseld. Hij had moeite zijn verlegenheid te onderdrukken. Zeker omdat zij minder verlegen was dan hij van te voren had verwacht.

Al kletsend en keuvelend lopen ze richting het centrum. Ze hadden genoeg interessante gespreksstof dus er vielen geen ongemakkelijke stiltes. Eenmaal midden in het centrum aangekomen gingen ze op een terrasje zitten en bestelden iets te drinken. Hij bestelde koffie, zij een Spa groen.

Na een tijdje op het terras te hebben gezeten, op een grasveld te hebben gelegen en langs het water te hebben gelopen, zat de tijd er weer op. Ze moest terug naar huis, dus liepen ze terug naar het station. Na een kort maar krachtig afscheid stapte zij de trein weer in. Hij bleef op het perron staan en keek naar haar door het raampje. De trein begon te rijden en zij zwaaiden naar elkaar. Toen de trein uit het zicht was liep hij teleurgesteld dat het avontuur er op zat, maar zeker ook met een voldaan gevoel terug naar huis.

lees ook:
Behind the scene

Voor sommige mensen is webloggen een hobby. Voor mij is het een uitlaatklep. Het plaatsen van een log is in mijn geval ook een uitgebreid ritueel dat nog groter is dan de ontmaagding van een Indiaanen meisje. Nu een kijkje in de keuken van mennovermeer.blogspot.com.

Het is laat op de avond, even over tienen. Ergens op een klein kamertje in dit land staat een bureau met op dat bureau een bureaulamp, een mapje met 32 CD’s en een computer. Verder een heel net opgeruimd bureau want alle belangrijke papieren zijn netje opgeruimd in een map. Dit is typerend voor de schrijver van deze blog, want deze persoon is van nature vrij netjes.

Voetstappen betreden de trap en bereiken de overloop. Een hand gaat naar de deurklink met op die deur een bordje “Menno”. De deur wordt geopend iemand loopt naar binnen en vervolgens wordt de deur weer gesloten.

De computer word aangezet en terwij deze opstart, ontdoet de blogger zich van zijn colbert jasje.

Windows geeft een popup scherm en vraagt om een wachtwoord. Deze woord nauwkeurig ingevoerd. *Enter* Windows start op. Inmiddels heeft de blogger plaatsgenomen achter de PC.
Als eerste wordt MSN gestart en aangemeld. Geen interessante mensen online. Vervolgens word outlook geopend om te kijken of er soms nieuwe reacties zijn op eerder geschreven logs. Terwijl outlook bezig is met het binnenhalen van de mail wordt er een CD in het daarvoorbestemde laatje gestopt. In dit geval de CD Out Of Exile van de (naar mening van de weblogger) fantastiche band Audioslave. De CD begint te spelen en de speakers worden op een “prettig luister niveau” gezet. De moeder van de weblogger zou dit volume betitelen als hard.

De beheerpagina van blogspot word geopend en er wordt ingelogd. Dan kan het feest beginnen. De blogger kraakt zijn vinger strekt zijn rug en begint als een bezetene te typen. Tijdens deze typsessie maakt de blogger mongolen bewegingen op de muziek van Audioslave. Zo ruig dat het een wonder is dat zijn bureaustoel al 5 jaar mee gaat. Als na een minuut of tien de blogger tevreden is over het resultaat en de bijbehorende plaatjes of foto’s zijn toegevoegd word het hele stuk tekst nog eens nagelezen op typfouten. Iets wat eigenlijk zonde van de tijd is, omdat er toch altijd wel een paar doorheen schieten. “Who gives a fuck” denkt de blogger.

En dan is het zo ver. De muis wordt aangebracht boven het knopje “Publish Post” en *klik* ja hoor, de log is geplaatst……………….. en die leest u nu.

Ik zit nu al een gruime tijd bij blogspot, maar nu vraag ik me dus af zijn er nog achterblijvers?